Contact Us: info@feelbalance.nl
Close
Randstad 22-161, 1316 BM Almere
info@feelbalance.nl

Onderwijsgedachte

Onderwijsgedachte

“Nieuwe zaak geopend”, “Succesvolle lezing voor groot publiek gehouden!”, “Nieuw medicijn ontwikkeld.” Geweldig dat we in staat zijn om onze medemens te informeren over onze succesverhalen. LinkedIn staat er vol mee, bestaat bij gratie van deze berichten. Zonder een oordeel te vormen over wat er goed of slecht aan is, ontstonden bij mij losse gedachten, die zich tot een idee aaneenregen.

Na 36 jaar onderwijs mag ik mezelf toch wel ervaren noemen. Vormingsonderwijs, voortgezet onderwijs voor moeilijk lerende kinderen , volwassenonderwijs, Duitsland, Amerika, China en Taiwan, internationaal onderwijs, interim teamleiderschap en voortgezet onderwijs: ik heb toch al wat streepjes achter mijn naam staan, master- en bachelortitels inbegrepen.

Ondanks deze enorme ervaring voel ik me toch altijd “klein” en onzichtbaar in het onderwijs. 

De grote klap kwam nadat een heel goede bekende (universitaire achtergrond) vroeg: “Wat stelt het nou eigenlijk voor om voor de klas te staan? Je hoeft toch eigenlijk niet ergens heel veel vanaf te weten, je hoeft toch niet ergens goed in te zijn?”. Ze vergoelijkte de vraag enigszins met de opmerking  “nou ja, als je natuurlijk in het VO werkt, is dat wel een beetje anders…. “ . Die aanvulling hielp niet. Nam mijn gekwetstheid niet weg.

Nadat haar vraag mij enorm had geraakt en me ook echt uit het veld had geslagen, ben ik gaan mijmeren. Waarom zijn er zo ongelooflijk weinig mensen te krijgen voor het onderwijs? Waarom denkt deze voor mij belangrijke persoon met wie ik zo ongelooflijk veel gedeeld heb dat het onderwijs een eitje is? Veel vakantie, eigen baas spelen? Natuurlijk zijn we inmiddels met z’n allen wel erover geïnformeerd dat er meer bij komt kijken, maar waarom blijft de algehele mening behoorlijk negatief? Onwetend?

Zoals met zoveel zaken in het leven is de mens het zelf die een beeld schept van hoe de ander hem ziet. Ik zal moeten accepteren dat wanneer ik mijn werk in stilte en op de achtergrond blijf doen (wat geen oordeel inhoudt) men er geen idee van heeft wat het betekent om in het onderwijs werkzaam te zijn en wat het mij kost en brengt aan energie om dagelijks met leerlingen bezig te zijn. Ik kies daar zelf voor. Het beroep van docent trekt meer mensen aan die hun werk het liefst onzichtbaar doen, want de beloning ligt niet zozeer in de naamsbekendheid (of het salaris, om dat er maar meteen bij te betrekken) , als wel in de prachtige (en natuurlijk ook moeilijke maar leerzame) momenten. Misschien is het niet nodig om te vertellen wat ik doe. Wel is het volledig mijn eigen keuze om genoegen te nemen met de intrinsieke beloning. 

Voor mij ligt daar wellicht een stukje van het probleem van de onderwijstekorten. Mede door het ontstaan en bestaan van de veelheid aan social media lijkt het alsof de hele westerse wereld moet verkondigen wat hij of zij bijdraagt aan de wereld. Niet alleen werknemers van commerciële bedrijven, maar ook van vele organisaties proberen zich zo zichtbaar mogelijk te maken voor de buitenwereld. Het lijkt alsof ons succes en geluk van de ander afhangt. En hoewel ik best weleens een docent op LinkedIn trots zie vertellen over successen in de klas, gaat het dan niet eens over het zichzelf presenteren , maar vaak over de successen bij de leerlingen.

Kan het zo zijn, dat we in onze westerse maatschappij zoveel meer uit zijn op bevestiging door anderen op wat we doen in ons leven? Is voor de meeste mensen de intrinsieke bevestiging, de voldoening niet genoeg? Het zou in ieder geval verklaren waarom we zo weinig docenten hebben. Ik vermoed dat we ook de rol van de media er niet buiten kunnen laten.

Voor mij boeiende vraag. Zijn er meer beroepen waarin we onzichtbaar zijn? Zijn daar ook tekorten? Wordt vervolgd.

Adri Hendriksen